Umów się na konsultacje!

Aby otrzymać profesjonalną poradę specjalisty -

zadzwoń i umów się na spotkanie: +48 792 713 002

umów się na konsultacje: + 48 792 713 002

Zdrowie stóp jest ważne dla ogólnego samopoczucia.

Stopy są jak fundament domu.

Jeśli Twój fundament jest niestabilny, może doprowadzić do problemów.

MEDYCYNA U TWYCH STÓP

Niektóre z popularnych schorzeń, którym możemy zaradzić

(posegregowane alfabetycznie):

Ból kolana

Jeśli cierpisz na ból kolana, jednym z zaleceń jest zdiagnozowanie problemu przez lekarza specjalistę w leczeniu kolan.

Na ból kolan ogromny wpływ mogą mieć stopy. Kości stopy łączą się z kością skokową, która łączy się z kością piszczelową. Ta z kolei łączy się z kolanem, a kolano z kością udową itd. Tak więc stopa może być czynnikiem predysponującym do nadmiernego obciążenia, a w efekcie  dyskomfortu kolana.

Gdy chodzimy i stopa nadmiernie pronuje, rotuje ona do wewnątrz i skręca kolano. Dziennie wykonujemy od ośmiu do dwunastu tysięcy kroków. Rotacja stopy i kolana przez pewien okres czasu może zacząć powodować nacisk i obciążenie w rejonie kolana.

Osoby cierpiące na ból kolana często szukają pomocy medycznej w leczeniu symptomów, nie zdając sobie sprawy z tego, że przyczyna problemu może tkwić w stopie. Stabilizując stopę wkładką taką jak Superfeet, można zredukować nacisk i ból poprzez zmniejszenie rotacji w obszarze kolana.

Zdarzają się sytuacje, gdy ludzie wybierają wkładkę, aby poprawić wygodę obuwia i powoduje to u nich ból kolana. W takim przypadku należy wyjąć wkładki Superfeet i nie używać ich aż do konsultacji z lekarzem i ustalenia przyczyny owego bólu.

Czasem ból kolana spowodowany używaniem wkładki zwiększa się. Dzieje się tak dlatego, że stopy i kolana przyzwyczajone są do jednej pozycji. Wprowadzenie wkładki pod sklepienie stopy zmienia ustawienie kolana , co w efekcie może powodować w kolanie dyskomfort.

Jednak w większości przypadków bólu kolana wkładki Superfeet lub korekcyjne wkładki ortopedyczne zwiększają wygodę i pomagają redukować nacisk i obciążenie w tej części ciała.

.

Ból pięty - zapalenie powięzi podeszwowej

Zapalenie powięzi podeszwowej to stan zapalny i ewentualne naderwanie więzadła powięzi podeszwowej, łączącej podstawę kości piętowej na spodzie stopy z głowami kości śródstopia w przedniej części stopy. Więzadło powięzi podeszwowej przypomina mocno naciągniętą strunę gitary.

Zapalenie powięzi podeszwowej powoduje ból nie tylko w okolicy pięty. Może też powodować ból sklepienia stopy.

Istnieje wiele różnych przyczyn tej dolegliwości.
Jedną z najbardziej powszechnych jest  nadpronacja stopy. Jeśli stopa pronuje (przechyla się do środka), spłaszcza się i wydłuża, i w efekcie rozciąga więzadło. Ruchy te odbywają sie podczas każdego z 8000 do 12000 kroków, jakie robimy dziennie. Wywierają one nacisk na więzadło powięzi podeszwowej, prowadząc do jego zapalenia i możliwego naderwania.
Inne przyczyny to chodzenie w obuwiu o nieodpowiednim kształcie i profilu, a także różnego rodzaju wstrząsy oddziałujące na spód stopy. Wstrząsy te mogą wywierać nacisk na więzadło powięzi podeszwowej, powodując jego obciążenie lub stłuczenie.

Zapalenie powięzi podeszwowej powszechnie leczy się używając wkładki, która stabilizuje strukturę kostną stopy. Pronacja, jak również nacisk na więzadło powięzi podeszwy zostają ograniczone, co pomaga w rozluźnieniu więzadła.

Przy tym schorzeniu ważne jest stabilne obuwie, zapewniające stopie właściwe podparcie. Powinno zawierać odpowiednio wyprofilowaną wkładkę. Ograniczy to nacisk na stopę i pomoże jej sprawnie funkcjonować.

Istnieją również inne metody łagodzenia bólu towarzyszącego zapaleniu powięzi podeszwowej, takie jak schładzanie oraz ćwiczenia rozciągające ścięgna i mięśnie łydek.

Nie twierdzimy, że produkty Superfeet potrafią wyleczyć zapalenie powięzi podeszwowej. W każdym przypadku jest wiele zmienych, które trzeba wziąć pod uwagę: na jakiej długości występuje zapalenie i w którym miejscu więzadła, rodzaj noszonych butów, środowisko, masa ciała, zakres ruchu stopy, a także ilość czasu spedzanego w pozycji stojącej, na biaganiu czy chodzeniu.

Wkładka jest z pewnością bardzo dobrym początkiem procesu leczenia.

Ból pleców

Pierwsze pytanie, jakie się nasuwa to: „Co stopy mają wspólnego z plecami?”

Stopy są podstawą całego ciała, podobnie jak fundamenty domu. Odpowiednie wsparcie tej podstawy sprawia, że struktura powyżej może działać we właściwy sposób.

Jeśli stopa nadmiernie pronuje lub zapada się, powoduje wewnętrzną rotację trzonu kości piszczelowej i strzałkowej. Skręca do wewnątrz kolano oraz kość udową i może rotować i obniżyć biodro. Kość biodrowa łączy się z kością krzyżową. Rotacja biodra może więc zacząć powodować krzywienie się odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa.

Gdy stopy znajdują się w prawidłowej pozycji, zakres rotacji w nogach i biodrach zostaje ograniczony, zmniejszając nacisk i wspomagając właściwe ustawienie dolnej części kręgosłupa.
Użycie wkładek reguluje strukturę szkieletową kończyn dolnych, eliminuje również obciążenia i zmęczenie wielu ścięgien, mięśni i więzadeł powiązanych z kośćmi, kolanami, biodrami oraz dolnym odcinkiem kręgosłupa.

Wkładki Superfeet mogą mieć ogromny wpływ na postawę ciała. Prawidłowe ustawienie pozycji ciała zaczyna się, gdy stopa dotyka podłoża. Gdy ciało posiada dobrą podstawę, może utrzymać swoją idealną do funkcjonowania pozycję.

Ważne jest, aby dać wkładkom szansę dopasowania się do ciała i obuwia. Równie ważne jest, aby dać ciału szansę dopasowania się do wkładek. Jakikolwiek ból odczuwany w ciele prawdopodobnie nie pojawił się z dnia na dzień, zatem nie zniknie też z dnia na dzień. Leczenie wymaga czasu i cierpliwości.

Wkładki Superfeet pomagają polepszyć stan dolnego odcinka kręgosłupa, a co za tym idzie, również odcinka piersiowego i szyjnego.

Najprościej mówiąc, kości stopy łączą się z kością skokową, która łączy się z kością piszczelową. Ta z kolei łączy się z kolanem, a kolano z kością udową. Kość udowa łączy się z biodrową,  biodrowa z krzyżową itd.

Ból śródstopia - metatarsalgia

Metatarsalgia to powszechnie używane określenie bólu okolicy podeszwowej głów kości śródstopia.
Jest to głównie stan zapalny tkanki miękkiej w przedniej części stopy. Metatarsalgia może być również związana z obciążeniem, zmęczeniem i zapaleniem mięśni, ścięgien i więzadeł w części śródstopia.

Jednym z rozwiązań przy tej dolegliwości jest dobrej jakości wkładka podtrzymująca stopę.  Pomocne jest również obuwie, które zgina się w odpowiednim miejscu. But musi zginać się w miejscu, w którym zgina się stopa. Jeśli but zgina się w innym miejscu, powoduje większy nacisk w przedniej części stopy i może wywołać objawy jak w metatarsalgii.

Ważne jest, aby obuwie było odpowiedniej szerokości. Nie powinno uciskać kości i nerwów śródstopia, ponieważ ogranicza to dopływ krwi i tlenu w tę okolicę stopy.

Choroba Haglunda-Severa

Choroba Haglunda-Severa wcale nie jest chorobą. Jest zapaleniem płytki wzrostowej w kości piętowej, które objawia się bólem pięty.
Występuje u dzieci, częściej u chłopców niż u dziewczynek, jak również u dorosłych prowadzących aktywny tryb życia. Spowodowane jest ciągnącym działaniem ścięgna Achillesa na jeden koniec płytki wzrostowej, a powięzi podeszwowej na drugi. Ścięgno Achillesa oraz powięź podeszwowa ciągną nadmiernie, każde w swoją stronę, w celu stabilizacji stopy.
Leczenie polega na ćwiczeniach terapeutycznych oraz stosowaniu wkładek ortopedycznych.

Cukrzyca

Jeśli cierpisz na cukrzycę, zanim zaczniesz używać wkładek Superfeet, zalecamy konsultację z lekarzem.
Osobom, których problemy ze stopami związane są z cukrzycą, nie poleca się produktów Superfeet.
Istnieje wiele osób z cukrzycą typu 1 i 2, u których produkty Superfeet okazały się niezwykle skuteczne. Jednak w przypadku cukrzycy typu 3, typu 4 lub większej rodzaj używanego obuwia lub wkładek powinien być uzgodniony z lekarzem podologiem.

Haluksy - paluchy koślawe

Haluksy są zwykle usytuowane w przodostopiu, za stawem śródstopno-paliczkowym palucha, w miejscu zginania się stopy.
Po zewnętrznej stronie stopy – za małym palcem i piątą kością śródstopia – może tworzyć się mniejszy haluks, nazywany powszechnie kostką krawca (bunionette).
Najczęstszy jednak jest bardzo duży haluks na spodzie śródstopia.

Wiele osób uważa, że haluksy są dziedziczne. W rzeczywistości to nie haluks jest dziedziczny lecz stopień pronacji w tyłostopiu. Haluks jest tylko objawem tej pronacji.

Za każdym razem, gdy na kość w obszarze stawu w stopie działa nadmierny ruch i nacisk, stopa przeciwdziała temu poprzez stan zapalny płynów i tkanki miękkiej. Następnie kość zaczyna rosnąć.  Gdy powierzchnia kości jest poddawana tarciu, kość się powiększa.
W przypadku gdy bezpośrednia siła i nacisk wywierane są na staw lub kość, gdzie dopływ krwi jest odcięty i nie ma ruchu, staw lub kość zaczynają niszczeć i zmniejszać się.

Pojawienie się haluksa świadczy o nadmiernym ruchu, tarciu oraz niestabilności w tym miejscu.

Wiele osób myśli, że przyczyną powstawania haluksów są buty na wysokich obcasach i spiczasty kształt ich nosków. W rzeczywistości zaś winne jest złe dopasowanie i niewłaściwy kształt butów.
Haluksy na stopach ma wielu mężczyzn, którzy nie tylko nie chodzą w szpilkach, ale też nigdy nie chodzili w butach ze spiczastymi noskami, np w butach kowbojskich. Tak więc nisłusze jest twierdzenie, że haluksy są powodowane przez buty na wysokim obcasie. To kształt i styl obuwia przyspiesza cały proces, chociaż haluks prawdopodobie istnieje już zanim zacznie się używać danego stylu obuwia.

Tworzenie się haluksów inicjowane jest przez pronację w tyłostopiu. Ważne jest więc używanie dobrych wkładek ogólnodostępnych lub ortopedycznych, które zapewnią właściwe ułożenie tylnej części stopy i ustabilizują przodostopie. Wkładki pomogą zredukować nadmierny ruch i tarcie w przedniej części stopy.
Równie ważne jest upewnienie się, że obuwie jest wystarczająco obszerne w okolicy narażonej na powstawanie haluksów. Obuwie nie może powodować dodatkowego nacisku i tarcia w przodostopiu.

Haluksy można usunąć chirurgicznie. Po zabiegu chirurgicznym należy jednak stabilizować stopę, używając odpowiedniej wkładki.
Po chirurgicznym usunięciu haluksów możliwe jest, że utworzą się one ponownie w późniejszym okresie. Częściej dzieje się tak wtedy, gdy po zabiegu nie została zastosowana korekcyjna wkładka ortopedyczna lub wkładka podtrzymująca.
Trzeba zrozumieć, że to pronacja tyłostopia jest czynnikiem predysponującym do tworzenia się haluksów. Zanim zaczniemy leczyć objawy, należy najpierw wyleczyć przyczynę.

Metatarsalgia - ból śródstopia

Metatarsalgia to powszechnie używane określenie bólu okolicy podeszwowej głów kości śródstopia.
Jest to głównie stan zapalny tkanki miękkiej w przedniej części stopy. Metatarsalgia może być również związana z obciążeniem, zmęczeniem i zapaleniem mięśni, ścięgien i więzadeł w części śródstopia.

Jednym z rozwiązań przy tej dolegliwości jest dobrej jakości wkładka podtrzymująca stopę.  Pomocne jest również obuwie, które zgina się w odpowiednim miejscu. But musi zginać się w miejscu, w którym zgina się stopa. Jeśli but zgina się w innym miejscu, powoduje większy nacisk w przedniej części stopy i może wywołać objawy jak w metatarsalgii.

Ważne jest, aby obuwie było odpowiedniej szerokości. Nie powinno uciskać kości i nerwów śródstopia, ponieważ ogranicza to dopływ krwi i tlenu w tę okolicę stopy.

Nadpronacja

Stopa wykonuje wiele różnych zakresów ruchu. Jeden z tych ruchów określany jest mianem pronacji.
Pronacja to umiejętność dopasowania się stopy do nierównego terenu oraz amortyzacji w momencie jej zetknięcia z podłożem. Odpowiednia pronacja jest bardzo ważną funkcją stopy.

Osiemdziesiąt procent populacji pronuje bardziej niż jest to potrzebne. Nadmierną pronację można ustabilizować, używając odpowiedniego typu wkładki.

Celem wkładek Superfeet lub korekcyjnych wkładek ortopedycznych jest spowolnienie ruchów pronujących, aby wykluczyć negatywny działanie tych sił na mięśnie, ścięgna, więzadła i kości kończyn dolnych.

Wkładka kontroluje zakres pronacji stopy, dzięki czemu całe ciało może być sprawniejsze.

Nerwiak Mortona

Nerwiak to powiększenie nerwu, które czasem bywa bolesne. W stopie zwykle dotyczy jednego z nerwów biegnących do palców.
Najczęściej tworzy się w nerwie międzyśródstopnym, który jest jednym z wielu odgałęzień w stopie, wychodzącym od kręgosłupa. Może powstać pomiędzy którymikolwiek z kości śródstopia, jednak najbardziej powszechnie występuje w nerwie międzyśródstopnym pomiędzy trzecią a czwartą kością śródstopia oraz palcami. Jest to właśnie nerwiak Mortona, opisany przez Dr. Mortona prawie 100 lat temu. Nerwiaki występujące pomiędzy innymi kośćmi nie są nazywane nerwiakami Mortona. Nazywa sie je po prostu nerwiakami. Neur lub neuro znaczy „nerw”, a oma oznacza obrzęk lub guz. Mówiąc prosto, nerwiak to obrzęk lub powiększenie nerwu. Słowa „guz” nie powinno się używać w odniesieniu do nerwiaka, ponieważ kojarzy się ono z rakiem. Nerwiaki są łagodne i podlegają często leczeniu zachowawczemu.

Leczenie zachowawcze polega w pierwszym rzędzie na zalezieniu obuwia, w którym przednia część stopy ma wystarczająco miejsca i nie jest ściśnięta. Buty na wysokich obcasach działają podwójnie negatywnie. Uciskają nerwy śródstopne i sprawiają, że osoba przenosi swój ciężar ciała bezpośrednio na nerw, który biegnie przez nasadę śródstopia. Do takiego urazu może dojść również podczas chodzenia w butach, których większość osób nie uważa za buty na wysokim obcasie. Każdy but na obcasie i z wzniesionym przodem powoduje większy nacisk na nerwy i może stać się przyczyną powstania nerwiaka.

Aby znaleźć obuwie z odpowiednią ilością miejsca w przedniej części, należy wybrać buty z wyjmowaną wkładką, na której można stanąć i zobaczyć, czy stopa jest szersza od wkładki. Jeśli stopa jest szersza, but będzie ściskał kości śródstopia i prowadził do pogorszenia nerwiaka. W przypadku giętkiej stopy, zastosowanie wkładki ortopedycznej lub zwykłej zmniejszy zakres ruchu przodostopia. Jest to jeden z powodów, dla których na nerwiaki przepisuje się wkładki ortopedyczne. Dla osób z nerwiakami niezwykle ważne jest zrozumienie, że stosując wkładkę, będą automatycznie potrzebować większego rozmiaru obuwia, ponieważ wkładka zajmie w obuwiu trochę miejsca. Należy wybrać możliwie najcieńszą wkładkę lub wkładkę długości 3/4. W przypadku wyboru wkładki Superfeet, można obciąć jej przednią część, aby zapewnić większą przestrzeń w przodzie obuwia.

Jeśli obszerniejsze obuwie i wkładka nie pomagają, można na wkładce umieścić podkładkę metatarsalną. Rozszerzy ona kości śródstopia i wyeliminuje nacisk na nerw, który biegnie przez nasadę śródstopia. Umieszczenie podkładki metatarsalnej we właściwym miejscu jest niezwykle ważne i powinno być wykonane przez specjalistę posiadającego doświadczenie w leczeniu nerwiaków.

Inne środki zaradcze to terapia lodem oraz środki przeciwzapalne. Jeśli i one nie pomogą, podaje się nieraz w okolice nerwu zastrzyki kortyzonu, aby zmniejszyć stan zapalny powstały od urazu. Dobre rezultaty przynoszą również zastrzyki stężonego alkoholu w okolice nerwu. Ostatecznym rozwiązaniem jest zabieg chirurgiczny usunięcia powiększonej części nerwu – neurektomia.

Badanie rentgenowskie chorej stopy nie wykaże nerwiaka, ponieważ nerw nie jest widoczny w prześwietleniu, pomoże jednak okreslić, czy objawy nie pochodzą od zapalenia kości i stawów lub od złamania z przeciążenia. Czasem do rozpoznania używa się ultrasonografię albo rezonans magnetyczny. Najlepszym sposobem zdiagnozowania nerwiaka jest badanie przeprowadzone przez lekarza podologa mającego doświadczenie w leczeniu nerwiaków. Lekarz będzie próbował podwoić objawy nerwiaka, uciskając na nerw w różnych miejscach. Może spróbować wywołać „trzaskanie” nerwu, jeśli nerw jest powiększony.

Główną przyczyną powstawania nerwiaków jest niewłaściwe obuwie. Osoby zmagające się z objawami nerwiaka powinny używać profesjonalnie dopasowanych butów.

Odczucia związane z nerwiakiem sa różne: pieczenie, kłucie, skurcze, mrowienie, drętwienie, cierpnięcie, uczucie pełności lub chodzenia po bryłach, jak gdyby skarpeta obsunęła się i podwinęła z przodu stopy. Zwykle natychmiastową ulgę przynosi zdjęcie butów. Jest to potwierdzenie tezy, że należy dokładnie dobierać obuwie i zwracać uwagę na jego dopasowanie.
Według Dr McClanahan’a najczęstszą przyczyną nerwiaków są wzniesione oraz spiczaste czubki butów, zwłaszcza butów na wysokim obcasie.

Ostrogi piętowe

Ostrogi piętowe są typem narośli kostnych na spodniej powierzchni kości piętowej. Zwykle – ale nie zawsze – znajdują się w miejscu połączenia więzadła powięzi podeszwowej ze kością piętową. Rozwijają się po zewnętrznej stronie kości, rzadziej – po wewnętrznej. Mogą mieć kształt małego haczyka, czasem jednak nie przypominają kształtem ostrogi.
Ostrogi piętowe można mieć od urodzenia (Z ostr, p. można się urodzić) albo mogą się one rozwinąć w wieku późniejszym. Mogą wyrosnąć na kości piętowej z wielu powodów, takich jak nacisk na spód kości piętowej oraz ruch i tarcie w tej części stopy.

Najczęściej leczy się je, stosując korekcyjną wkładkę ortopedyczną lub wkładkę stabilizującą, taką jak Superfeet. Duże i uciążliwe ostrogi można usunąć chirurgicznie. Pomocne mogą również być zastrzyki kortyzonu.

Ostroga sama w sobie nie boli, ponieważ jest częścią kości. Ból powodowany przez ostrogę pochodzi z tkanki miękkiej, która jest drażniona i siniaczona przez ostrogę, co prowadzi do jej stanu zapalnego.

Jednym ze sposobów złagodzenia bólu ostrogi piętowej jest użycie wkładki. Zadaniem wkładki jest próba zmiany pozycji kości piętowej w celu ograniczenia jej nadmiernego ruchu w okolicy ostrogi.
Prawidłowe podparcie kości piętowej zmniejsza ruch i tarcie. Ogranicza stan zapalny oraz wrażliwość tkanki miękkiej i pozwala na jej wyleczenie.
Kość piętowa musi zostać tak podparta, aby ostroga nie wbijała się w tkankę miękką. Dlatego należy użyć wkładki z głęboko wyprofilowaną piętą i odpowiednim kształtem na całej jej długości.
Bardzo ważne jest objęcie oraz właściwe ułożenie tkanki miękkiej wokół stopy, aby zwiększyć jej możliwości amortyzacji w obszarze pięty.

Równie ważny jest dobrze uformowany but z mocną piętą, który zapewni stopie i wkładce dodatkową stabilność, i pomoże im prawidłowo funkcjonować jako kompletny system.
W zależności od umiejscowienia ostrogi piętowe nie zawsze powodują ból. Istnieją przypadki osób, które nie miały pojęcia, że mają ostrogi.

Palce młotkowate

Palce młotkowate powstają, gdy ścięgna przyczepione do końców palców skurczają się, skracając palec i zginając go w środkowym stawie w taki sposób, że przypomina młotek. Do takiego stanu mogą doprowadzić różne czynniki.
Przede wszystkim należy wziąć pod uwage objętość obuwia i ocenić, czy w przodzie butów jest wystarczająco miejsca na palce. Jeśli palce ocierają się o but, powstają pęcherze, nagniotki, modzele itp.
Prostym rozwiązniem jest zwiększenie wysokości przodu obuwia, co zapewni palcom więcej miejsca i uchroni je przed nadmiernym naciskiem.

Pomocne w tej sytuacji są wkładki Superfeet. Stabilizują one stopę, dzięki czemu ograniczają przesuwanie się i ocieranie stopy w obuwiu, a co za tym idzie, redukują ryzyko powstawania pęcherzy na końcach palców.

Jeżeli po zmodyfikowaniu obuwia problem nadal się utrzymuje, należy skonsultować się z lekarzem podologiem i zastosować się do jego zaleceń. W niektórych przypadkach w leczeniu palców młotkowatych magą pomóc wkładki ortopedyczne, które dzięki swoim modyfikacjom pomagają prostować palce. Palce młotkowate można również poddać zabiegowi chirurgicznemu.

W przypadku tego problemu stóp korekcyjne wkładki ortopedyczne lub zabieg chirurgiczny są zalecane – po konsultacji z lekarzem specjalistą. Dobrym pomysłem jest zawsze zmiana lub modyfikacja obuwia  w celu zapewnienia stopom wymaganej przestrzeni.

Paluchy koślawe - haluksy

Haluksy są zwykle usytuowane w przodostopiu, za stawem śródstopno-paliczkowym palucha, w miejscu zginania się stopy.
Po zewnętrznej stronie stopy – za małym palcem i piątą kością śródstopia – może tworzyć się mniejszy haluks, nazywany powszechnie kostką krawca (bunionette).
Najczęstszy jednak jest bardzo duży haluks na spodzie śródstopia.

Wiele osób uważa, że haluksy są dziedziczne. W rzeczywistości to nie haluks jest dziedziczny lecz stopień pronacji w tyłostopiu. Haluks jest tylko objawem tej pronacji.

Za każdym razem, gdy na kość w obszarze stawu w stopie działa nadmierny ruch i nacisk, stopa przeciwdziała temu poprzez stan zapalny płynów i tkanki miękkiej. Następnie kość zaczyna rosnąć.  Gdy powierzchnia kości jest poddawana tarciu, kość się powiększa.
W przypadku gdy bezpośrednia siła i nacisk wywierane są na staw lub kość, gdzie dopływ krwi jest odcięty i nie ma ruchu, staw lub kość zaczynają niszczeć i zmniejszać się.

Pojawienie się haluksa świadczy o nadmiernym ruchu, tarciu oraz niestabilności w tym miejscu.

Wiele osób myśli, że przyczyną powstawania haluksów są buty na wysokich obcasach i spiczasty kształt ich nosków. W rzeczywistości zaś winne jest złe dopasowanie i niewłaściwy kształt butów.
Haluksy na stopach ma wielu mężczyzn, którzy nie tylko nie chodzą w szpilkach, ale też nigdy nie chodzili w butach ze spiczastymi noskami, np w butach kowbojskich. Tak więc nisłusze jest twierdzenie, że haluksy są powodowane przez buty na wysokim obcasie. To kształt i styl obuwia przyspiesza cały proces, chociaż haluks prawdopodobie istnieje już zanim zacznie się używać danego stylu obuwia.

Tworzenie się haluksów inicjowane jest przez pronację w tyłostopiu. Ważne jest więc używanie dobrych wkładek ogólnodostępnych lub ortopedycznych, które zapewnią właściwe ułożenie tylnej części stopy i ustabilizują przodostopie. Wkładki pomogą zredukować nadmierny ruch i tarcie w przedniej części stopy.
Równie ważne jest upewnienie się, że obuwie jest wystarczająco obszerne w okolicy narażonej na powstawanie haluksów. Obuwie nie może powodować dodatkowego nacisku i tarcia w przodostopiu.

Haluksy można usunąć chirurgicznie. Po zabiegu chirurgicznym należy jednak stabilizować stopę, używając odpowiedniej wkładki.
Po chirurgicznym usunięciu haluksów możliwe jest, że utworzą się one ponownie w późniejszym okresie. Częściej dzieje się tak wtedy, gdy po zabiegu nie została zastosowana korekcyjna wkładka ortopedyczna lub wkładka podtrzymująca.
Trzeba zrozumieć, że to pronacja tyłostopia jest czynnikiem predysponującym do tworzenia się haluksów. Zanim zaczniemy leczyć objawy, należy najpierw wyleczyć przyczynę.

Płaskostopie

Płaska stopa nazywana jest również stopą koślawą lub płasko-koślawą. Schorzenie to ma wiele przyczyn. Często jest dziedziczone.
Niektóre przyczyny płaskostopia to:

  • – zaburzenia nerwowo-mięśniowe, takie jak porażenie mózgowe;
  • – nadzwyczajnie elastyczna tkanka miękka stóp;
  • – zbyt napięte ścięgna Achillesa;
  • – zrośnięte kości stępu w stawie skokowo-piętowym i stawie poprzecznym stępu.

Płaskie stopy mogą być miękkie i elastyczne albo sztywne, o niewielkich możliwościach ruchowych, jak przy zrośniętych kościach stępu.

Płaskostopie nie zawsze powoduje problemy, jednak często jest powiązane z niektórymi z najgorszych schorzeń stóp, jak np. dysfunkcja ścięgna mięśnia piszczelowego tylnego.
Dlatego bardzo ważna jest analiza historii choroby.

Leczenie płaskostopia zależy od jego przyczyny, objawów oraz prawdopodobieństwa pogorszenia czy też poprawy. Wczesny etap leczenia często polega na właściwym ustawieniu łuku stopy i próbie zmodyfikowania objawów poprzez zastosowanie wkładek do obuwia. Jeśli spłaszczenie stóp jest niewielkie, korzystna może się okazać dostępna bez recepty wkładka ortopedyczna. Wraz ze wzrostem stopnia spłaszczenia rośnie potrzeba zastosowania spersonalizowanego aparatu ortopedycznego z dodanym usztywnieniem powyżej kostki.

Jeśli płaskostopie spowodowane jest przez napięte ścięgno piętowe (ścięgno Achillesa) i mięśnie łydki, zaleca się często ćwiczenia rozciągające, zwiększające elastyczność w tej części kończyny. Stopień rozciągnięcia ścięgna i mięśni można zwiększyć poprzez obniżenie pozycji pięty. Z kolei noszenie butów na obcasie (pięta wyżej niż przednia część stopy) zmniejsza efektywność ćwiczeń rozciągających. Taka pozycja pięty jest sprzeczna z tym, co chcemy osiągnąć. Przy tym rodzaju płaskostopia chodzenie w butach na obcasie przyspiesza deformację stopy.
Przez całe życie trzeba stopniowo obniżać pozycję pięty. Jeśli tolerujesz niższy obcas i nie odczuwasz bólu, spróbuj chodzić w butach na całkowicie płaskiej podeszwie.

Jeśli jednak osiągnięcie elastyczności ścięgna piętowego oraz łydki nie jest możliwe, a jest to przyczyną twoich problemów ze stopami, możesz zostać skierowany na chirurgiczne wydłużenie ścięgna. Zanim zdecydujesz się na zabieg chirurgiczny, upewnij się, że wyczerpałeś wszystkie inne, nieinwazyjne możliwości leczenia.

Sklepienie stopy - płaskie

Wiele rzeczy może powodować ból sklepienia stopy. Jedną z nich jest nadmierna pronacja. Gdy stopa pronuje i zapada się, łuk stopy zaczyna się obniżać lub spłaszczać do podłoża i powoduje nacisk na mięśnie, ścięgna i więzadła. Jeśli stopa rozciąga powięź podeszwową, znajdującą się na spodzie stopy, może to powodować promieniujacy ból w obszarze sklepienia.
Ból w sklepieniu stopy może pojawić się w wielu sytuacjach. Szukając ulgi, dobrze jest zacząć od dobrej wkładki.

Wkładka może pomóc objąć tkankę miękką wokół podeszwy stopy dla uzyskania naturalnej amortyzacji i wygody. Może także zwiększyć stabilność, wsparcie i działanie układu kostnego stopy, aby stopa działała prawidłowo podczas chodzenia czy biegania.

Sklepienie stopy - wysokie

W przypadku wysokiego sklepienia, układ kostny stopy jest jak trójnóg. Gdy stoisz na stopie, tak naprawdę stoisz na kostnych wypukłościach spodu stopy: kości piętowej i pięciu kości śródstopia w przedniej części stopy.
Wysoki łuk może powodować ból w śródstopiu. Kostne wypukłości spodu stopy są bardzo obciążone.
Jedną z wielu funkcji sklepienia w stopie jest przenoszenie energii z tylnej części stopy do przedniej. Posiada ono również pewną ruchliwość, dla potrzeb adaptacyjnych i amortyzacji.
Wysokie sklepienie powszechnie bywa o wiele stabilniejsze i mocniejsze niż sklepienie niskie lub płaskie.

Rolą wkładki w przypadku wysokiego sklepienia jest wypełnienie niektórych pustych przestrzeni na spodzie stopy w celu zapewnienia jej wsparcia. Całkowite wypełnienie łuku nie zawsze jest konieczne, ponieważ mogłoby go podnieść lub wykrzywić czy też unieruchomić stopę.
W niektórych sytuacjach, w przypadku bardzo wysokiego sklepienia, zaleca się personalizowaną wkładkę ortopedyczną. Wkładka ma za zadanie dostosować wysokość i głębokość sklepienia.

Wiele osób mówi o wsparciu sklepienia i potrzebie wypełnienia go. Najlepiej jednak jest dostosować kształt sklepienia do stopy. Nie oznacza to wsparcia łuku w połowie stopy. Takie rozwiązanie nie oferowałoby właściwego wsparcia ani w tylnej części stopy ani w obszarze palców.
W idealnej sytuacji celem jest wsparcie najpierw największej kości stopy, czyli kości piętowej, a następnie dostosowanie i wsparcie pozostałego układu stopy.

Syndrom pasma biodrowo-piszczelowego

Syndrom pasma biodrowo-piszczelowego to zapalenie ścięgna charakteryzujące się bólem powyżej nadkłykcia bocznego kości udowej (w bocznym przedziale kolana). Ból ten może promieniować w sąsiednią okolicę kości piszczelowej.
Początkowo ulgę przynosi odpoczynek, natomiast dalsza aktywność powoduje pogorszenie.
Zwykle przyczyną syndromu pasma biodrowo-piszczelowego jest przeciążenie pasma oraz błędy w treningu sportowym. Często jest spowodowany nieodpowiednim rozciąganiem i zdarza się podczas zbiegania w dół. Inne czynniki to nadmierna pronacja, napięte ścięgna Achillesa, kolana szpotawe czy nieprawidłowe ustawienie stopy. Na początku wystąpienia dolegliwości leczenie polega na odpoczynku, schładzaniu oraz stosowaniu ucisku i unoszenia. W późniejszej fazie stosuje się  rozciąganie.

Należy rozważyć zastosowanie funkcjonalnej wkładki ortopedycznej i zalecanego obuwia, a także wprowadzenie zmian w treningu.

Zapalenie powięzi podeszwowej - ból pięty

Zapalenie powięzi podeszwowej to stan zapalny i ewentualne naderwanie więzadła powięzi podeszwowej, łączącej podstawę kości piętowej na spodzie stopy z głowami kości śródstopia w przedniej części stopy. Więzadło powięzi podeszwowej przypomina mocno naciągniętą strunę gitary.

Zapalenie powięzi podeszwowej powoduje ból nie tylko w okolicy pięty. Może też powodować ból sklepienia stopy.

Istnieje wiele różnych przyczyn tej dolegliwości.
Jedną z najbardziej powszechnych jest  nadpronacja stopy. Jeśli stopa pronuje (przechyla się do środka), spłaszcza się i wydłuża, i w efekcie rozciąga więzadło. Ruchy te odbywają sie podczas każdego z 8000 do 12000 kroków, jakie robimy dziennie. Wywierają one nacisk na więzadło powięzi podeszwowej, prowadząc do jego zapalenia i możliwego naderwania.
Inne przyczyny to chodzenie w obuwiu o nieodpowiednim kształcie i profilu, a także różnego rodzaju wstrząsy oddziałujące na spód stopy. Wstrząsy te mogą wywierać nacisk na więzadło powięzi podeszwowej, powodując jego obciążenie lub stłuczenie.

Zapalenie powięzi podeszwowej powszechnie leczy się używając wkładki, która stabilizuje strukturę kostną stopy. Pronacja, jak również nacisk na więzadło powięzi podeszwy zostają ograniczone, co pomaga w rozluźnieniu więzadła.

Przy tym schorzeniu ważne jest stabilne obuwie, zapewniające stopie właściwe podparcie. Powinno zawierać odpowiednio wyprofilowaną wkładkę. Ograniczy to nacisk na stopę i pomoże jej sprawnie funkcjonować.

Istnieją również inne metody łagodzenia bólu towarzyszącego zapaleniu powięzi podeszwowej, takie jak schładzanie oraz ćwiczenia rozciągające ścięgna i mięśnie łydek.

Nie twierdzimy, że produkty Superfeet potrafią wyleczyć zapalenie powięzi podeszwowej. W każdym przypadku jest wiele zmienych, które trzeba wziąć pod uwagę: na jakiej długości występuje zapalenie i w którym miejscu więzadła, rodzaj noszonych butów, środowisko, masa ciała, zakres ruchu stopy, a także ilość czasu spedzanego w pozycji stojącej, na biaganiu czy chodzeniu.

Wkładka jest z pewnością bardzo dobrym początkiem procesu leczenia.

Zapalenie ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa (ścięgno piętowe) łączy mięśnie trójgłowe łydki (złożone z mięśnia brzuchatego łydki i mięśnia płaszczkowatego) z kością piętową. Jest jednym z najmocniejszych ścięgien w naszym ciele i wykonuje sporo pracy, zwłaszcza podczas czynności sportowych.

Istnieje wiele przyczyn zapalenia ścięgna piętowego. Występuje ono u osób z wszystkimi różnymi typami stóp. Najczęściej zapalenie ścięgna piętowego związane jest z dużą aktywnością fizyczną i zwiększeniem jej intensywności w krótkim okresie czasu, zanim ścięgno wzmocni sie i dostosuje swoją elastyczność do nowej czynności. Dotyczy to zwłaszcza biegania lub chodzenia na długie dystanse. W efekcie dochodzi do nadwyrężenia ścięgna.

Zapalenie ścięgna piętowego często zdarza się biegaczom, którzy trenują w mocnych butach sportowych z podniesioną piętą (wszystkie buty treningowe do biegania), a następnie biegną w wyścigu w płaskich butach lub w kolcach, które nie mają podniesionej pięty. Ścięgna piętowe muszą wtedy rozciągnąć się o parę centymetrów więcej niż w butach treningowych, które sztucznie podnoszą pietę. Biorąc pod uwagę, że większość wyścigów odbywa się w szybszym tempie niż treningi, mamy już dwa czynniki, które zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia zapalenia ścięgna piętowego.
Taka sama sytuacja występuje u kobiet, które zwykle noszą buty na wysokich obcasach. Gdy założą buty na niższym obcasie, ścięgno piętowe napręża się bardziej niz zwykle i powstaje stan zapalny.
Stan zapalny może pojawić się w każdej części ścięgna, najczęściej jednak występuje w miejscu połączenia ścięgna z kością piętową lub kilka centymetrów wyżej.

Obuwie, które ociera tył pięty może podrażnić ścięgno Achillesa i tył kości piętowej. Prowadzi to do urazowego zapalenia ścięgna lub też zapalenia kaletki piętowej. Wtedy jedynie usunięcie przyczyny stanu zapalnego przyniesie ulgę w bólu i uwolni od stanu zapalnego. Taka sytuacja może zdarzyć się, gdy obuwie jest zbyt krótkie, kształt tylnej części buta nie odpowiada kształtowi pięty albo gdy kość piętowa porusza się za bardzo podczas chodzenia, co powoduje ocieranie o but. Można to łatwo zauważyć sprawdzając tył buta od wewnątrz. Materiał w tym miejscu może być wytarty przez tył kości piętowej. Przy tym rodzaju zapalenia ścięgna Achillesa (lub zapalenia kaletki piętowej) dobrze jest chodzić w sandałach lub butach bez pięty aż do całkowitego wyleczenia stanu zapalnego. Po ustąpieniu dolegliwości należy zwracać dużą uwagę na dopasowanie obuwia. W przeciwnym wypadku problem może się powtórzyć.

Postępowanie przy zapaleniu ścięgna Achillesa podlega kilku zasadom:
ochrona – unikaj obuwia, które ociera piętę;
odpoczynek – daj ścięgnu odpocząć, nie wykonuj czynnosci, które doprowadziły do stanu zapalnego aż do ustąpienia objawów zapalenia;
schładzanie – kilka razy dziennie przez 6-10 minut schładzaj miejsce zapalenia;
kompresja – uciśnij opuchniętą część ścięgna za pomocą elastycznej opaski uciskowej;
elewacja – w celu zmniejszenia opuchlizny unieś nogę powyżej poziomu serca.

Zapalenie ścięgna Achillesa jest poważnym urazem, który natychmiast powinien zostać poddany leczeniu. Przedłużający się i nie leczony stan zapalny może stać się chroniczny i powodować powstawanie w ścięgnie tkanki bliznowatej, co zmniejsza elastyczność ścięgna i zwiększa ryzyko jego całkowitego zerwania (oderwania od kości lub rozerwania na dwie części).

Wkładka z głęboko wyprofilowaną piętą może ograniczyć nadmierną ruchliwość kości piętowej i zapobiec pogarszaniu się stanu ścięgna.

W przypadku uporczywego zapalenia pozytywne rezultaty dają ćwiczenia wzmacniające łydkę i ścięgno. Ćwiczenia te polegają na opuszczaniu pięty poniżej przedniej części stopy, co powoduje kurczenie się ścięgna, ale jednocznśnie też jego wydłużanie. Ten typ skurczu mięśni nazywa się skurczem ekscentrycznym (wydłużającym) – mięsień wydłuża się podczas skurczu. W miarę wzmacniania się mięśni i ścięgna, zwiększa się obciążenie podczas ćwiczeń, powodując mocniejszy skurcz ekscentryczny. Wspaniałą pomocą jest praca pod okiem trenera sportowego lub fizjoterapeuty.

Zespół mięśnia piszczelowego tylnego

Mięsień piszczelowy tylny rozpoczyna się od tylnych powierzchni kości piszczelowej i strzałkowej oraz błony międzykostnej goleni zawartej między nimi. Zstępuje po tylnej ścianie goleni do bruzdy kostki przyśrodkowej kości piszczelowej, a nastepnie do przyczepu końcowego na kości łódkowatej   i klinowatej przyśrodkowej. Jego pasma łączą się z większością kości śródstopia.

Kiedy mięsień ten się kurczy, odwraca stopę, tak więc podtrzymuje łuk stopy i zapobiega jego opadaniu. Innymi słowy przeciwdziała nadpronacji.

Gdy w ścięgnie piszczelowym tylnym powstaje stan zapalny, należy zastosować się do kilku wskazówek postępowania, takich jak: ochrona, odpoczynek, schładzanie, kompresja i elewacja. Wskazana jest również wizyta u lekarza podologa. Stosuje się różne metody leczenia, od tapingu do czasowego unieruchomienia szynami stopy, kostki i nogi (poniżej kolana) w pozycji odwróconej, aby pozwolić ścięgnu odpocząć. Wkładki ortopedyczne dostępne bez recepty i na receptę pełnią znaczącą rolę w profilaktyce zespołu mięśnia piszczelowego tylnego, który staje się coraz poważniejszym problemem, zwanym dysfunkcją mięśnia piszczelowego tylnego albo nabytym płaskostopiem.
Do takiej sytuacji dochodzi, gdy mięsień piszczelowy tylny oraz ścięgno zostają osłabione lub rozciągniete do punktu, w którym już nie są w stanie powstrzymać opadania łuku (nadpronacji) i stopa staje się płaska.

Gdy to się zdarza, bardzo trudno jest stanąć na palcach chorej stopy bez odczuwania rozdzierającego bólu w sklepieniu. Wiele osób z tą dolegliwością w ogóle nie potrafi wznieść się na palce. Często ich palce skierowane są na zewnątrz stopy, a nie prosto. Ma to sens, ponieważ ich stopy maksymalnie pronują, a pronacja objawia się odwiedzeniem przodostopia.
W pronacji występuje wynicowanie (wywinięcie) tyłostopia, co znaczy, że górna część kości piętowej obraca się do wewnątrz, zgięcie grzbietowe oraz odwiedzenie przedniej części stopy.  Dysfunkcja mięśnia piszczelowego tylnego to maksymalnie pronująca, spłaszczona, opadająca stopa z tyłem stopy skierowanym do wewnątrz, a przodem na zewnątrz. To stopa bardzo trudna do dopasowania obuwia. Z czasem staje się coraz bardziej płaska i zniekształcona, i obchodzenie się z nią również staje się coraz trudniejsze.

Z tego powodu osoby z płaskimi lub podatnymi stopami, z historią dysfunkcji lub zespołu mięśnia piszczelowego tylnego w rodzinie powinny być pod opieką lekarza podologa mającego doświadczenie w leczeniu tej dolegliwości. Możliwe, że będzie to ktoś posiadający wiedzę na temat wkładek ortopedycznych. Jeśli stopa nie jest zapadnięta, może pozytywnie reagować na wkładki dostępne bez recepty oraz wymienione wcześniej metody: ochrona, odpoczynek, schładzanie, ucisk i zmiana pozycji kończyny. Czasem przepisuje się doustne lub miejscowe środki przeciwzapalne.  Preparaty steroidowe (podobne do kortyzonu), takie jak deksametazon mogą być stosowane miejscowo razem z zabiegiem zwanym jontoforezą. Zabieg ten polega na użyciu pola elektrycznego, które pomaga organizmowi wchłonąć zastosowane lekarstwo. Nie zaleca się steroidów w zastrzykach (kortykosteroidów), ponieważ mogą spowodować całkowite pęknięcie będącego w stanie zapalnym, osłabionego ścięgna.

Jeśli częścią leczenia jest zastosowanie wkładki i podparcie sklepienia stopy, dobrze jest zmaksymalizować to działanie poprzez chodzenie w obuwiu sięgającym powyżej kostki. Pomoże to powstrzymać wpływ spłaszczenia łuku stopy na kostkę, nogę i kolano. Jeżeli cierpisz na dysfunkcję mięśnia piszczelowego tylnego, wyświadcz sobie przysługę i wyrzuć modę przez okno. Dobieraj obuwie na podstawie tego, jak wygodne jest razem z wkładką, a nie jak wygląda. Łatwo można zgadnąć, że dotyczy to częściej kobiet.

Jeśli stopa (dysfunkcja mięśnia piszczelowego tylnego dotyczy częściej tylko jednej stopy) lub obie stopy zapadną się, trzeba natychmiast zwrócić na to uwagę. Brak szybkiej reakcji i zastosowania leczenia ograniczy inne możliwości. Zaawansowane przypadki wymagają noszenia ograniczającego aparatu, który sięga powyżej kostki albo zabiegów chirurgicznych, mających na celu wyprostowanie stopy i podniesienie łuku. Zabiegi te często związane są z wykonaniem artrodezy (technika łączenia), czyli usunięciem bolesnego stawu lub stawów i sztucznym połączeniem dwóch lub więcej kości (śrubami, płytkami, szpilami, drutem itp.). Najczęściej łączonymi stawami są stawy tylnej części stopy, skąd pochodzi większość wynicowania, zgięcia grzbietowego i odwiedzenia (części składowe pronacji). Są to staw skokowo-piętowy oraz staw poprzeczny stępu.
Staw skokowo-piętowy znajduje się poniżej stawu skokowo-goleniowego (poniżej kostki). Jego chrząstka oddziela kość piętową od kości skokowej (kość powyżej piętowej, a poniżej piszczelowej). Staw poprzeczny stępu składa się z dwóch oddzielnych stawów, które współdziałają ze sobą oraz ze stawem skokowo-piętowym podczas pronacji i supinacji. Są to staw piętowo-sześcienny oraz staw skokowo-łódkowaty. Ten kompleks stawów pozwala stopie na niezwykłe dostosowanie podczas wykonywania wszystkich swoich funkcji, na wszelkich różnorakich powierzchniach, po których chodzimy. Trwałe uniemożliwienie stopie wykonywania tych ruchów nigdy nie jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ stawy powyżej i poniżej połączeń muszą w takiej sytuacji wykonywać więcej ruchu niż powinny i jest to ruch nienaturalny. Bardzo szybko w tych przepracowanych stawach rozwija się osteoartroza (choroba zwyrodnieniowa stawów).
Na szczęście dzięki regularnej kontroli stóp oraz znajomości historii chorób stóp w rodzinie często można tej wyniszczającej deformacji zapobiec.

Zespół przeciążenia piszczeli

Zespół przeciążenia piszczeli powszechnie znany jest jako oderwanie przyczepów mięśniowych od kości. Objawia się bólem, występującym w dolnej części nogi wokół goleni.

Kości stopy i nogi rotują, mięsień rozciąga się i przyczepy mięśniowe wokół kości zaczynają się od niej oddzielać, powodując ból tkanki miękkiej. Dłużej trwające obciążenie i odrywanie się mięśnia może doprowadzić do mikrozłamań kości z przeciążenia.
Gdy uszkodzone miejsce jest poddawane badaniu radiologicznemu pod kątem zespołu przeciążenia, uszkodzenie może nie być widoczne aż przez 4-6 tygodni. W tym czasie w małych złamaniach kości tworzy się nowa tkanka kostna, która pod promieniami Roentgena jest bardziej widoczna. Złamania z przeciążenia lub zespół przeciążenia piszczeli łatwiej jest zdiagnozować,  gdy rozpoczął się już proces gojenia uszkodzeń.

W rozwiązywaniu problemu chronicznego zespołu przeciążenia piszczeli, ważną rolę odgrywa wkładka. Pomaga redukować zakres rotacji w dolnej części nogi, a tym samym zmniejsza obciążenie mięśni uszkodzonego miejsca.
Jeśli do wkładek dodamy sportowe obuwie, które ma właściwości amortyzujące, wkładki i obuwie będą współdziałać, stabilizując kończynę dolną i eliminując obciążenie z okolicy goleni. Wtedy w  nodze  może rozpocząć się proces leczenia.

Złamania z przeciążenia

Częste pytanie związane z wkładkami Superfeet to: „Czy wkładki pomogą w przypadku złamań z przeciążenia?”
Nie możemy stanowczo stwierdzić, że wkładki pomogą w takiej sytuacji. To zależy, w którym miejscu występuje złamanie, jak duże jest i jak długo występuje. Na sytuację ma wpływ wiele czynników.

Ustabilizowanie stopy wkładką Superfeet, jak również stabilnym obuwiem, pomaga amortyzować wstrząsy wewnątrz stopy i nogi, a co za tym idzie, redukuje niektóre obciążenia kości.

Nierzadko zdarza się, że na złamania z przeciążenia skarżą się biegacze. Istnieją przypadki, w których biegacz przyzwyczaja sie do biegania w konkretnym modelu obuwia i jego ciało również przyzwyczaja się i dopasowuje. Zmiana marki lub rodzaju obuwia może wtedy doprowadzić do złamania z przeciążenia. Czasem taka zmiana obuwia ustawia kości stopy i nogi w innej pozycji. Nie ma wystarczającego czasu na dostosowanie się. W konsekwencji dochodzi do złamania.
Złamania z przeciążenia zdarzaja się jednak także z innych powodów.

Ciało przystosowuje się i przyzwyczaja do konkretnych butów czy wkładek. Dlatego gdy wprowadzamy zmianę, ciało może zareagować negatywnie lub pozytywnie.

Umieszczenie w obuwiu wkładki ortopedycznej lub wkładki Superfeet ma na celu pomóc w stabilizacji układu kostnego stopy i ustawieniu kości we własciwej pozycji, aby mogły funkcjonować w pełnym zakresie. Zredukowane zostaje obciążenie mięśni, ścięgien i więzadeł, a także kości.
Odpowiedni kształt pod stopą, obejmujący i podtrzymujący stopę, zapewnia jej właściwe funkcjonowanie.

Jednym z celów przy złamaniach z przeciążenia jest pomoc w amortyzacji wstrząsu w momencie zetknięcia stopy z podłożem. Jeśli kości stopy są w prawidłowej pozycji, wstrząs pojawia się od uderzenia pięty, przechodzi przez stawy w stopie i opuszcza stopę w palcach z o wiele większą skutecznością.

Jeżeli wstrząs pojawia się w stopie i opuszcza ją prawidłowo, trwa krócej, redukując ryzyko zmęczenia lub uszkodzenia stopy. Z kolei wydłużony czas trwania wstrząsu w stopie może powodować jej uszkodzenie. Stopa przyjmuje wstrząs, gdy styka się z podłożem, jednak najważniejszym stawem amortyzującym w ciele jest kolano. Właściwe ustawienie stopy zapewni lepsze ustawienie kolana w celu skuteczniejszej amortyzacji.

Pierwszym zaleceniem przy złamaniach z przeciążenia jest profilaktyka, czyli używanie dobrej wkładki. Po drugie, należy upewnić się, że obuwie stanowi odpowiednie oparcie dla stopy podczas wykonywania różnych czynności czy uprawiania sportu.